Coraz częściej budzę się rano z poczuciem, że jestem trochę inną kobietą niż kiedyś. Mniej zainteresowaną byciem doskonałą. Bardziej praktyczną. Bardziej świadomą własnych potrzeb. I, co najważniejsze, znacznie szczęśliwszą.
Kiedyś pewnie powiedziałabym o sobie, że stałam się bardziej samolubna. Dziś użyłabym innego określenia.
Nauczyłam się być po swojej stronie.
Zaczęłam myśleć o własnym komforcie, spokoju, zdrowiu, odpoczynku i zwyczajnej przyjemności życia. Przestałam uważać, że troska o siebie jest czymś, na co najpierw trzeba sobie zasłużyć wykonaniem wszystkich obowiązków wobec innych.
Nie trzeba.
Przez wiele lat najpierw byli inni
Myślę, że wiele kobiet zna ten schemat. Najpierw rodzina. Dom. Praca. Dzieci. Partner. Rodzice. Przyjaciele. Zobowiązania. Ktoś potrzebuje pomocy, więc pomagasz. Ktoś o coś prosi, więc znajdujesz czas. Ktoś ma problem, więc próbujesz go rozwiązać.
I tak dzień po dniu.
Nie dlatego, że ktoś nas do tego zmusza. Często dlatego, że kochamy tych ludzi, zależy nam na nich i chcemy być potrzebne. Tylko w którymś momencie można zorientować się, że na tej długiej liście osób, o które dbamy, nie ma nas samych.
U mnie właśnie tak było. Długo nie zadawałam sobie nawet pytania, czego ja potrzebuję. Znacznie łatwiej było wiedzieć, czego potrzebują inni.
Aż w końcu przyszło bardzo proste pytanie: A gdzie w tym wszystkim jestem ja?
Nie potrafiłam na nie dobrze odpowiedzieć.
I chyba właśnie wtedy zaczęła się zmiana.
Nie wydarzyła się żadna wielka rewolucja
Nie obudziłam się pewnego ranka jako całkowicie nowa osoba. To nie działa w ten sposób. Zmiana przychodziła powoli. Najpierw zaczęłam odmawiać rzeczy, na które naprawdę nie miałam ochoty.
Później przestałam tłumaczyć się z każdej swojej decyzji. Zaczęłam chronić swój czas. Zaczęłam częściej pytać siebie: czy ja naprawdę tego chcę? I coraz częściej pozwalałam sobie odpowiedzieć:
nie.
Nie chcę. Nie mogę. Nie mam dziś siły. Nie mam ochoty. Może innym razem.
Dla kogoś z zewnątrz mogą to być zwyczajne zdania.
Dla osoby, która przez lata automatycznie odpowiadała „dobrze”, „jasne”, „zrobię”, potrafią być małą rewolucją.
Nie wszyscy polubią naszą zmianę
To również zrozumiałam dopiero z czasem.
Jeżeli przez wiele lat jesteśmy dostępne, pomocne, przewidywalne i zawsze gotowe dostosować własne plany, ludzie przyzwyczajają się do takiej wersji nas.
Kiedy nagle zaczynamy stawiać granice, część osób może uznać, że się zmieniłyśmy.
I będą miały rację. Zmieniłyśmy się. Tylko że zmiana nie zawsze oznacza coś złego.
Czasami oznacza po prostu, że przestałyśmy stale rezygnować z siebie.
Osoba, która naprawdę nas kocha i szanuje, nie musi rozumieć każdej naszej decyzji. Nie musi nawet się z nią zgadzać.
Ale powinna potrafić zobaczyć, że coś daje nam spokój, rozwój albo szczęście.
I pozwolić nam iść w tę stronę.
Dzisiaj jestem spokojniejsza. I bardziej wolna
Nie oznacza to, że zawsze jestem spokojna. Nie oznacza też, że nagle pozbyłam się wszystkich wad.
Nadal potrafię być niecierpliwa. Nadal chcę zrobić zbyt wiele rzeczy naraz. Nadal odzywa się we mnie perfekcjonizm, który podpowiada, że można było zrobić coś lepiej.
Ale coraz częściej umiem powiedzieć mu:
wystarczy.
To jedno słowo stało się dla mnie niezwykle ważne.
Wystarczy dobrze. Nie musi być idealnie. Nie wszystko trzeba skończyć dzisiaj. Nie wszystkich trzeba zadowolić.
Nie każdą opinią trzeba się przejmować. Nie każdą walkę trzeba wygrać. I nie każdą trzeba w ogóle podejmować.
Przez lata ścierały się we mnie dwie osoby
Jedna chciała spokoju. Bezpiecznego życia, bliskości i świadomości, że jestem komuś potrzebna.
Druga nieustannie domagała się wolności. Chciała tworzyć, decydować, działać po swojemu i oddychać bez pytania kogokolwiek o zgodę. Przez długi czas wydawało mi się, że muszę wybrać jedną z nich.
Dzisiaj wiem, że nie muszę.
Można kochać ludzi i jednocześnie potrzebować własnej przestrzeni.
Można być dla kogoś i nadal pozostawać sobą.
Można pomagać innym, ale nie kosztem siebie.
Można potrzebować bliskości i jednocześnie bardzo wysoko cenić niezależność.
Te rzeczy nie muszą się wykluczać.
Najtrudniej było dać sobie zgodę
Nie na zmianę fryzury.
Nie na nowe zainteresowania.
Nie na wyjazd.
Najtrudniej było dać sobie wewnętrzną zgodę na powiedzenie:
teraz również ja jestem ważna.
Bez dopisywania natychmiast:
„ale oczywiście dopiero kiedy wszyscy inni będą zadowoleni”.
To jedno „ale” potrafiło anulować wszystko.
Dzisiaj staram się go nie dodawać.
Jestem ważna.
Koniec zdania.
Perfekcjonizm długo udawał ambicję
Przez lata byłam przekonana, że ciągłe wymaganie od siebie więcej jest czymś pozytywnym.
Że właśnie tak wygląda odpowiedzialność.
Że trzeba się starać.
Że można jeszcze poprawić.
Jeszcze trochę zrobić.
Jeszcze komuś pomóc.
Jeszcze jeden obowiązek.
Jeszcze tylko to.
Problem polega na tym, że dla perfekcjonisty moment „już wystarczy” właściwie nigdy nie nadchodzi.
Zawsze można zrobić więcej.
A jeżeli można było zrobić więcej, to przecież zrobiło się za mało.
Dzisiaj coraz częściej wybieram coś innego.
Nie perfekcję.
Wystarczająco dobre życie.
Takie, w którym jest miejsce na pracę, odpowiedzialność i ludzi, których kocham, ale również na mnie.
Nie chcę już spełniać cudzej definicji dobrej kobiety
Przez lata wokół kobiet budowano bardzo wygodny ideał.
Powinna być silna, ale nie za bardzo.
Samodzielna, ale zawsze dostępna.
Zadbana, ale naturalnie.
Ambitna, ale przede wszystkim troskliwa.
Powinna pracować, prowadzić dom, pamiętać o wszystkim, wspierać wszystkich i najlepiej robić to z uśmiechem.
A później jeszcze znaleźć chwilę na odpoczynek i zadbać o siebie.
Tylko kiedy?
Coraz mniej interesuje mnie ten model.
Nie chcę być idealną wersją kobiety stworzoną przez oczekiwania innych.
Chcę być swoją wersją siebie.
Niekiedy silną.
Niekiedy zmęczoną.
Czasami bardzo zdecydowaną.
Czasami potrzebującą pomocy.
To wszystko nadal jestem ja.
Troska o siebie nie jest egoizmem
To zdanie brzmi dziś niemal banalnie.
Ale naprawdę trudno w nie uwierzyć, jeśli przez lata funkcjonowało się inaczej.
Dbając o siebie, nie zabieramy niczego innym.
Odpoczywając, nie jesteśmy leniwe.
Odmawiając, nie stajemy się złymi ludźmi.
Stawiając granice, nie przestajemy kochać.
Wybierając coś dla siebie, nie zdradzamy nikogo.
Czasami właśnie dzięki temu mamy później więcej cierpliwości, spokoju i zwyczajnej życzliwości również dla innych.
Nie każda kobieta jest dzisiaj w tym samym miejscu
I tego też nauczyłam się nie oceniać.
Jedna z nas potrafi powiedzieć „nie” bez zastanowienia.
Inna dopiero pierwszy raz próbuje postawić granicę.
Jeszcze inna wie, że jej życie wymaga zmiany, ale zwyczajnie nie ma teraz siły jej przeprowadzić.
To nie oznacza słabości. Czasami człowiek potrzebuje czasu. Czasami potrzebuje rozmowy.
Czasami pomocy kogoś bliskiego. A czasem profesjonalnego wsparcia. Nie każdą życiową drogę da się wyprostować jednym zdecydowanym ruchem.
Najważniejsze jest chyba zauważyć, że mamy prawo zacząć szukać innej.
Teraz moja kolej
Nie mówię tego przeciwko komukolwiek. Nie zamierzam przestać kochać, pomagać ani być dla ludzi, którzy są dla mnie ważni.
Zmieniła się tylko jedna rzecz.
Nie będę już przy tym znikać. Chcę mieć własny czas. Własne plany. Własne małe luksusy. Własne decyzje.
Chcę odpocząć, kiedy jestem zmęczona, zamiast udowadniać sobie, że dam radę jeszcze trochę.
Chcę robić rzeczy, które sprawiają mi radość, nawet jeśli nie przynoszą żadnego konkretnego pożytku.
Chcę czasami postawić siebie na pierwszym miejscu.
Nie zawsze. Ale zdecydowanie częściej niż kiedyś.
I chyba właśnie na tym polega wolność
Nie na tym, że nikt nas nie potrzebuje. Nie na tym, że nikogo nie potrzebujemy.
Wolność polega chyba bardziej na tym, że możemy wybierać, zamiast bez końca spełniać oczekiwania.
Kogo wpuszczamy blisko. Na co poświęcamy czas. Co akceptujemy. Z czego rezygnujemy. Za czym idziemy. I kiedy mówimy „dość”. Dzisiaj nadal nie jestem idealna.
Na szczęście coraz mniej mnie to martwi.
Jestem bardziej świadoma. Odważniejsza. Spokojniejsza. I znacznie częściej budzę się z poczuciem, że moje życie naprawdę należy również do mnie.
A jeśli ktoś nazwie to egoizmem? Niech będzie. Ja wolę inne określenie.
Nauczyłam się wreszcie być dla siebie kimś ważnym.
Na koniec
A Ty?
Czy miałaś kiedyś moment, w którym pomyślałaś:
teraz moja kolej?
Co wtedy zmieniłaś? Z czego zrezygnowałaś? Czego nauczyłaś się o sobie?
Być może właśnie takie historie są nam potrzebne najbardziej. Nie historie kobiet idealnych, które zawsze wiedzą, co robić.
Tylko kobiet, które czasem się gubią, zmieniają zdanie, zaczynają od nowa i po kawałku uczą się żyć również dla siebie.
Pozdrawiam! 🙂