Czym właściwie jest moodboard?

Moodboard najczęściej tłumaczy się jako tablicę inspiracji albo tablicę nastroju. Brzmi trochę profesjonalnie, jak narzędzie zarezerwowane dla projektantów wnętrz, grafików czy stylistów, ale w rzeczywistości może być jednym z najprostszych sposobów na uporządkowanie własnych pomysłów.

Może mieć formę kartki papieru z wycinkami z czasopism, tablicy korkowej, strony w zeszycie, folderu ze zdjęciami albo cyfrowej kompozycji przygotowanej na komputerze. Nie ma jednej prawidłowej formy. Najważniejsze jest to, żeby zebrane elementy zaczęły opowiadać tę samą historię.

Moodboard nie musi również dotyczyć wyłącznie wnętrz. Możemy stworzyć go przed zmianą wyglądu strony internetowej, przygotowaniem sesji fotograficznej, projektowaniem logo, organizacją przyjęcia, remontem pokoju, planowaniem balkonu, wyborem garderoby czy nawet rozpoczęciem nowego kreatywnego projektu.

To wizualny szkic naszego pomysłu.

Nie pokazuje jeszcze gotowego rozwiązania, ale pozwala zobaczyć kierunek.

Najpierw klimat, dopiero później rzeczy

Jednym z najczęstszych błędów przy tworzeniu moodboardu jest rozpoczynanie od konkretnych produktów. Widzimy piękną lampę, fotel, kubek albo tapetę i próbujemy wokół nich budować całą koncepcję. Tymczasem znacznie łatwiej zacząć od pytania, jak chcemy się w danej przestrzeni albo projekcie czuć.

Spokojnie? Przytulnie? Lekko? Naturalnie? Elegancko? Surowo? Nostalgicznie? Nowocześnie?

To właśnie te określenia powinny być pierwszym filtrem dla wszystkiego, co później znajdzie się na naszej tablicy.

Jeżeli marzymy o spokojnym, naturalnym wnętrzu, a wśród inspiracji pojawia się intensywnie czerwony błyszczący fotel, który po prostu spodobał nam się na zdjęciu, warto zastanowić się, czy naprawdę należy do tej historii. Może być piękny, ale niekoniecznie pasować do tego konkretnego pomysłu.

Moodboard uczy czegoś bardzo cennego: nie każda rzecz, która nam się podoba, musi znaleźć się w jednym projekcie.

Zacznij od kilku słów

Zanim zaczniemy zapisywać obrazy z internetu, wycinać zdjęcia z magazynów czy przeglądać katalogi, dobrze jest zapisać trzy do pięciu słów opisujących projekt.

Na przykład:

spokojny, naturalny, jasny, miękki, prosty.

Albo:

ciemny, elegancki, klasyczny, nastrojowy, wyrazisty.

Takie słowa mogą wydawać się drobiazgiem, ale później bardzo ułatwiają selekcję. Jeżeli kolejna fotografia, kolor czy przedmiot nie pasują do żadnego z naszych określeń, prawdopodobnie nie powinny znaleźć się na głównej tablicy.

Dzięki temu moodboard przestaje być przypadkową kolekcją ładnych obrazków.

Zaczyna mieć własny charakter.

Kolory. Nie potrzebujemy ich wielu

Przy tworzeniu tablic inspiracji bardzo łatwo przesadzić z liczbą kolorów. Każde zdjęcie wnosi kolejny odcień i po chwili zamiast spójnej palety powstaje kolorystyczny chaos.

Znacznie lepiej wybrać kilka podstawowych barw.

Najczęściej wystarczą dwa lub trzy kolory główne, jeden lub dwa uzupełniające oraz neutralna baza. Nie oznacza to, że później nie mogą pojawić się inne odcienie. Moodboard ma jedynie wskazać dominujący kierunek.

Warto również zwrócić uwagę nie tylko na sam kolor, ale na jego temperaturę i intensywność. Zupełnie inaczej działa czysta, chłodna biel, a inaczej miękki krem. Inny charakter ma intensywna zieleń, a zupełnie inny zgaszona szałwia.

Czasami właśnie takie subtelne różnice decydują o tym, czy całość jest harmonijna.

Zdjęcia powinny pokazywać atmosferę, nie tylko przedmioty

Jeżeli przygotowujemy moodboard wnętrza, nie musimy zbierać wyłącznie zdjęć mebli. Przydatne mogą być również fotografie światła wpadającego przez firankę, starego drewna, lnianej tkaniny, kamieni, porannej mgły albo fragmentu krajobrazu.

Takie obrazy często lepiej opisują nastrój niż fotografia konkretnej sofy czy komody.

Podobnie jest przy innych projektach. Moodboard sesji fotograficznej może zawierać nie tylko przykładowe kadry, ale również światło, kolor nieba, rodzaj materiału, gest dłoni czy fakturę ściany. Moodboard strony internetowej może obejmować fotografię, typografię, kolory, strukturę papieru i niewielkie fragmenty różnych kompozycji.

Nie pytajmy więc wyłącznie: „Czy chcę taką rzecz?”.

Znacznie ciekawsze pytanie brzmi: „Co w tym obrazie sprawia, że przyciąga moją uwagę?”

Czasami będzie to kolor. Innym razem światło, kompozycja, przestrzeń albo faktura.

I właśnie to warto zachować.

Faktury potrafią zmienić wszystko

Kolor na ekranie jest płaski. W prawdziwym świecie ten sam odcień może wyglądać zupełnie inaczej na lnie, drewnie, ceramice, metalu czy matowej ścianie.

Dlatego w dobrym moodboardzie warto zostawić miejsce na faktury.

Możemy wykorzystać kawałek tkaniny, fragment papieru, próbkę tapety, zdjęcie drewna, ceramiki albo kamienia. W wersji cyfrowej wystarczą fotografie pokazujące strukturę materiałów.

Faktura pomaga również zauważyć, czy projekt nie staje się zbyt sterylny. Czasami kilka podobnych kolorów wygląda pięknie na ekranie, ale dopiero dodanie naturalnego drewna, miękkiej tkaniny czy matowej ceramiki nadaje całości głębi.

Nie zapisuj wszystkiego

Pierwszy etap może być swobodny. Zapisujemy wszystko, co przyciąga uwagę. Nie analizujemy zbyt długo i nie próbujemy od razu tworzyć idealnej kompozycji.

Dopiero później rozpoczyna się najważniejsza część pracy, czyli selekcja.

Jeżeli mamy trzydzieści inspiracji, spróbujmy zostawić piętnaście. Później dziesięć. Czasami nawet sześć dobrze dobranych obrazów mówi więcej niż kilkadziesiąt przypadkowych zdjęć.

Dobrym testem jest zasłonięcie jednego elementu i sprawdzenie, czy tablica traci bez niego coś ważnego. Jeśli nie, być może możemy go usunąć.

Moodboard potrzebuje przestrzeni dokładnie tak samo jak dobrze zaprojektowane wnętrze, fotografia czy strona internetowa.

Papier czy ekran?

Obie metody są dobre i każda daje trochę inne doświadczenie.

Cyfrowy moodboard tworzy się szybko. Możemy korzystać z własnych fotografii, zapisanych inspiracji, próbek kolorów i zdjęć znalezionych w internecie. Łatwo również przesuwać elementy, zmieniać ich wielkość i tworzyć kilka wersji tej samej koncepcji.

Moodboard analogowy jest bardziej fizyczny. Możemy dotknąć papieru, tkaniny i materiałów, przesuwać je po stole, zestawiać obok siebie i obserwować w różnym świetle. Ma też w sobie coś bardzo przyjemnego i spokojnego, szczególnie jeśli większość dnia spędzamy przed ekranem.

Możemy również połączyć obie metody. Zebrać inspiracje cyfrowo, wydrukować najważniejsze elementy i dopiero wtedy ułożyć z nich finalną tablicę.

Własne zdjęcia są często najlepszą inspiracją

Nie musimy budować moodboardu wyłącznie z cudzych obrazów. Warto przejrzeć własne fotografie.

Może mamy zdjęcie wykonane podczas podróży, na którym szczególnie podoba nam się kolor ściany. Może sfotografowaliśmy kiedyś poranne światło padające na drewniany stół albo kwiaty w kolorach, do których regularnie wracamy.

Takie fotografie mają ogromną zaletę.

Są nasze.

Nie pokazują jedynie aktualnego trendu, ale często ujawniają estetykę, która od dawna jest nam bliska, nawet jeśli wcześniej nie potrafiliśmy jej nazwać.

Jeżeli podczas przeglądania własnych zdjęć zauważymy powtarzające się kolory, światło albo motywy, warto zwrócić na nie uwagę. Być może właśnie tam znajduje się początek naszego własnego stylu.

Moodboard nie jest instrukcją do kopiowania

To szczególnie ważne w czasach, kiedy codziennie oglądamy setki idealnie wystylizowanych wnętrz, zdjęć i projektów.

Inspiracja nie musi oznaczać kopiowania.

Jeżeli podoba nam się konkretne wnętrze, spróbujmy określić dlaczego. Może chodzi o połączenie drewna z jasnymi kolorami. Może o miękkie światło. Może o dużą ilość pustej przestrzeni albo obecność roślin.

Kiedy rozłożymy obraz na takie elementy, możemy stworzyć własną interpretację zamiast próbować odtworzyć cudzą.

I właśnie wtedy moodboard staje się naprawdę użyteczny.

Nie mówi: „Chcę dokładnie tego”.

Mówi raczej: „Chcę, żeby mój projekt miał podobne odczucie”.

Zostaw moodboard na chwilę

Kiedy wydaje nam się, że tablica jest już gotowa, dobrze jest jej od razu nie zatwierdzać.

Zostawmy ją na dzień albo dwa.

Po powrocie często natychmiast zauważamy element, który wcześniej wydawał się idealny, a teraz wyraźnie odstaje od reszty. Czasami odkrywamy również, że jedna z inspiracji zdominowała całość albo że paleta stała się zbyt chłodna, zbyt słodka lub zbyt jednolita.

To normalne.

Moodboard nie jest egzaminem z estetyki. Jest narzędziem do myślenia.

Możemy go zmieniać tyle razy, ile potrzebujemy.

Zanim zaczniemy kupować

To chyba jedna z największych zalet tworzenia moodboardu.

Pozwala popełnić część błędów przed wydaniem pieniędzy.

Łatwiej zobaczyć, że dwa kolory się ze sobą gryzą, trzy wzory konkurują o uwagę albo piękny dodatek zupełnie nie pasuje do reszty koncepcji, kiedy wszystko znajduje się jeszcze na jednej kartce lub ekranie.

Jeżeli planujemy większą zmianę, warto potraktować moodboard jak filtr zakupowy.

Przed zakupem kolejnej rzeczy możemy spojrzeć na tablicę i zadać sobie jedno proste pytanie:

Czy to naprawdę należy do tego projektu?

Jeżeli odpowiedź brzmi „nie wiem”, prawdopodobnie warto jeszcze poczekać.

Najlepszy moodboard jest niedoskonały

Nie musi wyglądać jak profesjonalna plansza projektanta. Nie musi być perfekcyjnie wyrównany ani przygotowany w specjalnym programie.

Może być zrobiony na kartce A4.

Może mieć krzywo wycięte fotografie.

Może powstawać przez tydzień albo miesiąc.

Najważniejsze, żeby po spojrzeniu na niego było wiadomo, jaki świat chcemy stworzyć.

Bo dobry moodboard nie jest dekoracją.

Jest mapą.

Pomaga przejść od „podoba mi się wiele rzeczy” do „już wiem, czego szukam”.

MOJE UWAGI DLA CIEBIE

Nie próbuj stworzyć moodboardu, który będzie wyglądał pięknie dla innych. Zrób taki, który będzie użyteczny dla Ciebie.

Jeżeli jakiś kolor kojarzy Ci się z domem, spokojem albo ważnym miejscem, może mieć większą wartość niż odcień, który właśnie jest modny. Jeśli lubisz stare drewno, miękkie tkaniny, niedoskonałą ceramikę albo fotografie z lekkim ziarnem, nie zastępuj ich czymś bardziej „stylowym” tylko dlatego, że częściej pojawia się w mediach społecznościowych.

Własny styl często nie powstaje przez dodawanie kolejnych inspiracji.

Znacznie częściej odkrywamy go wtedy, kiedy zaczynamy odrzucać rzeczy, które są piękne, ale nie nasze.

---

Materiały do pobrania