Na Mazurach wychowywałam się do 19-go roku życia. Kochałam to miejsce, każdy jego kąt i zakamarek, każdą trzcinę, drzewo, piach i wodę. Powietrze, atmosferę, klimat. Nie potrafiłam żyć bez Mazur, bez tamtejszej atmosfery, bez tych ludzi. Okres letni był dla mnie wręcz regeneracyjny, wyzwoleńczy, relaksujący i dający sporą dawkę energii do naładowania baterii na następne miesiące życia. Liczyłam każdy dzień i godzinę, kiedy tam wrócę.

Kiedyś natura należała do człowieka. Można było przemierzyć Mazury wzdłuż i wszerz na rowerze, motorze, samochodem z namiotem w bagażniku. Można było zatrzymać się dosłownie w każdym dogodnym miejscu, na drodze prowadzącej w każdym kierunku.

Wiadomym jest, że Mazury to kraina tysiąca jezior. Tak, tak było i tak jest. Różnica jednak jest znacząca w jakości.

Mazury były pełne jezior, lasów, ptactwa (żurawie, kormorany, bociany i inne), zwierzyny, leśnych owoców. Mazurskie jeziora były tak czyste, że bez żadnego bólu i zahamowania można było w nich kąpać się godzinami. Wody pełne ryb i raków, otoczenie pachnące naturalną roślinnością.

Dzisiaj Mazury to czysta komercja, pachnąca ropą, asfaltem, betonem. Każdy skrawek terenu ogrodzony, zamknięty lub w trakcie budowy, przebudowy lub innych modernizacji. Nie ma się gdzie zatrzymać tak na dziko, zamoczyć bezpiecznie nogi, schłodzić się wodą w upalne dni, pospać na brzegu jeziora, posłuchać śpiewu ptaków i szumu traw, zboża i przyjeziornych trzcin. Mazury stają się betonowe, lasy są wycinane…znikają w zastraszającym tempie. Wody są coraz brudniejsze. Jest głośno od kładów, łodzi motorowych, skuterów. Ptactwo ucieka, zwierzyna ledwo widoczna, a jak już to rozjechana na nowo wybudowanych drogach: lisy, borsuki sarny.

Jak nisko upadł człowiek, że za każdy pieniądz sprzedałby swój dom. Tak DOM. Bo planeta to nasz dom, który obecnie jest jednym wielkim syfem, bagnem, ściekiem. Niszczymy wszystko, co dała nam natura, z czego byliśmy dumni jako Polacy. Mieliśmy najpiękniejsze, zdrowe tereny. Mogliśmy się tym szczycić, chwalić, ale przede wszystkim zdrowo żyć i odpoczywać.

Wróciłam na Mazury po długich latach i najzwyczajniej w świecie – załamałam się. Rozpłakałam się jak dziecko. Zniszczone wszystko kosztem nowej infrastruktury, polikwidowane stacje PKP, zlikwidowana komunikacja miejska na koszt prywatnych przewoźników lub własnych kółek. Każdy mostek czy kładka nad jeziorem ma swoją bramkę zamykaną na kłódkę, każde zejście do wody ogrodzone a jak już cos się znajdzie, to strach umyć dłonie, zamoczyć stopy.

Moje kochane Mazury umierają na naszych oczach. Byłam 2 tygodnie, zwiedziłam rodzinne kąty, zajrzałam w te miejsca, których nigdy nie zapomniałam i do których tęskniłam.

Mrągowo, Kętrzyn, Wyszembork, Boże, Zalec, Ryn, Szestno, Mikołajki, Giżycko, Popowo, Boża Wólka, Polska Wieś, Czerwonki, Sorkwity, Biskupiec, Krutyń, Ukta, Ruciane Nida.

Podziwiam i szanuję żeglarzy, nie zrozumiem motorowodniaków. Gardzę tą komercją, która zniszczyła wszystko. Zniszczyła naturę i ten CUD!

Na Mazury przyjeżdża się odpoczywać a nie zwiedzać. Mazury niczym pięknym nie przyciągają, nie wyróżniają, a co gorsza– umierają powolną śmiercią. Pustoszeją wsie i miasta.
UMIERAJĄ PRAWDZIWE PIĘKNE, CZYSTE, CUDOWNE I UKOCHANE przeze mnie Mazury.

Ale żeby nie narzekać tylko. Na Mazurach są tereny piękne, wyjątkowe i czyste, ale nie dla wszystkich. To rezerwaty przyrody. Tam raczej jest miejsce dla ludzi rozumnych a nie bydła, które przyjeżdża z piwem, głośną muzykę i krzykiem na ustach, twierdząc że przyjechali na urlop i będą robić to czego nie robią na co dzień. Czyli co? Zamiast odpoczywać i upajać się cisza, spokojem, naturą, to niszczyć, dewastować, zabrudzać?

To tyle.

więcej u mnie na profilu Instagram i Facebook

Pozdrawiam

Yvonne

Artykuł Mazury to już nie cud natury. Natura umiera pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

Potocznie narcyzm oznacza zakochanie się w sobie lub podziwianie samego siebie. Innymi słowy, osoba, która jest narcystyczna, uważa się za ważniejszą i lepszą od innych. Ma tendencję do przeceniania siebie i zachowywania się w większości lekkomyślnie i samolubnie. Często narcyza można rozpoznać po tym, że jest on bardzo skupiony na sobie i ma szczególnie pozytywny obraz siebie. Narcyzi są praktycznie odporni na krytykę z zewnątrz. Tacy ludzie zwykle przeceniają siebie bezgranicznie, mało interesują się innymi, a często nawet postępują bezlitośnie i chłodno wobec bliskich i znajomych.

Zazwyczaj wyidealizowany obraz siebie narcyza i świat jego emocji nie idą w parze. Narcyzi mają zwykle pięć kluczowych cech, którymi wyróżniają się od innych:

• nadmierna pewność siebie,
• wielokrotne poszukiwanie potwierdzenia własnej wartości w skupianiu na sobie uwagi innych osób,
• silne dążenie do dominacji,
• niechęć do uwzględniania uczuć innych we własnych decyzjach,
• odczuwanie w głębi duszy niepokoju i niecierpliwość.

Chociaż może to wydawać się nie do uwierzenia, to jednak narcyz wcale nie jest taki odważny za jakiego chce uchodzić. Bywa wrażliwy, delikatny, kruchu i nigdy tego nie pokaże.

Najczęściej próbuje schować się za murem, do którego zbyt blisko nie dopuszcza nikogo, a tym bardziej go nie zburzy. Wystawia za to czasami swój dziób poza jego ramy, by pokazać światu, że jest i właśnie nadeszła pora karmienia jego ego.

Narcyz będzie wmawiał, że nikt nie ma do niego klucza i nigdy tego klucza nie znajdzie, ale przede wszystkim będzie chował się na wszystkie możliwe sposoby za maskami, zamkami, murami, by na światło dzienne nie wyszły wszystkie jogo wrażliwe punkty.

A czego narcyz obawia się najbardziej? Co spędza mu sen z powiek? Co może go zniszczyć psychicznie i wprawić w stan braku równowagi. Oto kilka „strachów”

Odrzucenie i porzucenie

Cały wysiłek narcyza, jego różnorodne maski, wszystko jest właśnie po to, aby inni go akceptowali, lubili a nawet wielbili i podziwiali.

Od narcyza nie odchodzi się tak po prostu, nawet nie da się tego zrobić. Takie decyzje traktuje jak policzek, jak atak na jego osobę. Będzie próbował albo odzyskać partnerkę, przyjaciółkę, znajomość, albo najzwyczajniej ją zniszczy.

Narcyz rzadko kiedy przyzna się do tego lęku, nie może być gorszy, słabszy od Ciebie, a jak już się przyzna, to tylko po to, by wzbudzić litość, współczucie. Jeśli grozisz, że odejdziesz, narcyz okaże Ci swoją wściekłość, nawet upokorzy, obrazi, a jeśli naprawdę odejdziesz – sięgnie po broń, czyli love bombing lub zacznie szukać nowej „ofiary”.

 love bombing, czyli dosłownie bombardowanie miłością.

Narcyz nie po to tak ciężko pracuje nad swoim fałszywym wizerunkiem, obrazem, starając się zrobić na kimś wrażenie, żeby został porzucony, odrzucony. Jeśli odrzucimy jego to fałszywe ja, to tak naprawdę jakbyśmy zaprzeczyli jego istnieniu.

Fałszywe ja nie może przetrwać samodzielnie, jest absolutnie zależne od czynników zewnętrznych, takich jak Twoja aprobata. To fałszywe ja karmi się tym niczym pasożyt, a jak wiadomo pasożyt ma duży instynkt przetrwania. Łatwo żywiciela nie uwolni.

Porażka

Porażka to coś, co wprawia narcyza w przerażenie. Tego nie ma w jego w scenariuszu i nigdy nie może mieć miejsca.

Narcyz zawsze znajdzie kogoś, kogo obwini o swoją porażkę – nawet jeśli jego błąd bije po oczach, jest wyraźny i ewidentny. Ale on zawsze będzie bez winy, on jest „święty”, a wszyscy którzy mu się sprzeciwili, myśleli inaczej lub wykonali coś wbrew jego planom są źli i to bardzo źli.

Wstyd

Wstyd dla narcyza to prawdziwy koszmar.

Wstyd może negatywnie wpłynąć na jego ego, honor, morale i status społeczny, a on przecież żyje po to, aby go podziwiać.

Ignorowanie

No ale jak to? Ignorować taką gwiazdę, lovelasa, celebrytę?

A skąd on ma brać swoje zapasy (narcystyczne zapasy). Bez tych zapasów narcyz umrze. Na pewno umrze. No przynajmniej on w to święcie wierzy.

Narcyz zdecydowanie woli być znienawidzony, niż ignorowany. Wychodzi z założenia, że negatywna emocja to też jakaś emocja. Jeśli go nienawidzisz, to znaczy, że żyje i że ma taką moc, aby wywołać w kimś tak silne uczucie.

Kiedy Ty zaczynasz go ignorować, narcyz zaczyna badać swój puls i żegnać się z życiem.

Pokazywanie jego kłamstw

Kłamstwo to sposób porozumiewania się narcyza. Wyolbrzymia niektóre fakty, aby wydać się potężniejszym, aby imponować, poczuć się lepiej. Zdobyć i utrzymać swoją pozycję w środowisku, swoją męskość/kobiecość.

Naturalną konsekwencją jest więc jego przerażenie, że ktoś mógłby te kłamstwa i naginanie faktów ujawnić. Wtedy świat zobaczyłby, jaki jest słaby i niepewny siebie.

Jeśli chcesz go zdemaskować, przygotuj się na wściekłość i gniew, agresję narcyza a nawet znienawidzenie do grobowej deski. Może to okazywać słowami, czynami albo karać totalną ciszą. Tego ostatniego bym się nie obawiała, ale cieszyła.

Narcyz na poziomie podświadomym zdaje sobie sprawę ze swoich niedoskonałości i żeby sobie z tym poradzić, przerzuci je na Ciebie. Możesz usłyszeć, że to Ty jesteś szalona, głupia, niezrównoważona, fałszywa a on jest ofiarą. Nakłoni innych, aby również wystąpili przeciwko Tobie (latające małpy, triangulacja).

Oskarży Cię o robienie tego, co sam robił. I niestety najczęściej ludzie wierzą właśnie jemu, a nie Tobie.

Wyrzuty sumienia

Dla narcyza wyrzuty sumienia są oznaką totalnej słabości – a jak już wiemy, narcyz mocno się stara, aby nikt go tak nie postrzegał. Dlatego narcyz ich nie odczuwa. Nie tylko dlatego, że jest to ich cecha niemal wrodzona, ale również dlatego, że narcyz po prostu świadomie odmawia odczuwania skruchy. On nie ma zamiaru czuć się gorzej tylko dlatego, że kogoś tam skrzywdził. Zawsze powie: „Ja nic nie zrobiłem”.

Wyrzuty sumienia postrzega jako wrota do słabości i narcyz te wrota podpiera czym się da, byle się tylko nie otworzyły.

Narcyz nigdy albo bardzo rzadko przyznaje się do winy, ale za to jest mistrzem przypisywania winy innym.

Publiczne upokorzenie

Porażka jest zła, ale publiczna porażka i upokorzenie to dla narcyza prawdziwe tortury. Wywołuje to u niego lęk i stres. Temat będzie drążył i pamiętał do ostatnich swoich dni. Narcyz bardziej rozpamiętuje przeszłość niż cieszy się dniem dzisiejszym, ale też martwi się co będzie jutro. Czy przetrwa w tym świecie.

Ego narcyza jest z jednej strony gigantyczne, ale z drugiej… bardzo delikatne.

Trzeba sobie to ego wyobrazić jako taką skorupę, barierę, która chroni go przed światem. Nawet delikatne pękniecie sprawia, że narcyz reaguje tak, jakby przypalano go żywcem.

Niestety narcyz nie ma wglądu w siebie i zamiast skupiać się na rozwoju, poprawianiu, ulepszaniu, uczeniu – woli cały swój wysiłek przeznaczyć na utrzymywanie tej fasady, zaklejaniu rys, stawianiu większego muru.

Narcyz im bardziej wykształcony i inteligentny, tym bardziej trudniejszy do zdiagnozowania, odkrycia. Ale nie jest to niemożliwe!!

Wdzięczność

Wdzięczność? Narcyz nie zna takiego określenia. Narcyz nikomu nic nie zawdzięcza? Jemu się należy!!

Wdzięczność to dla niego słabość, a narcyz nie zgodzi się na to.

Narcyz musiałby się pogodzić z faktem, że potrzebował pomocy. A narcyz jest potężny i wszechmocny. Nie to, co pozostali.

Przyjmowanie pomocy i akceptacja, że ktoś coś dla nas zrobił, to przyznanie, że czegoś potrzebowaliśmy. To zrozumienie, że wszyscy jesteśmy równi, każdy czasem potrzebuje pomocy. Ale narcyz tak tego nie widzi. On czuje się wtedy słabszy od innych, czuje jakby zleciał z tej drabiny wprost w błoto.

Jak już widzicie narcyz jest wyjątkową osobą w złym tego słowa znaczeniu. Jest po prostu INNY. Ale ta inność szkodzi jemu samemu. On jednak tak tego nie odbierze. A jak będziecie starali się takiemu uświadomić, że jest narcyzem i tym samym pomóc mu w zmianie, to lepiej skoczyć z mostu niż się za to zabierać. Narcyz NIGDY SIĘ NIE ZMIENI, NAWET NIE BĘDZIE PRÓBOWAŁ!!!!!

Narcyz to rodzaj psychopaty. Często stosuje on tzw. gaslighting.

Gaslighting może zacząć się bardzo niewinnie, od czasu do czasu słyszysz np. „nigdy tego nie powiedziałem”, „znowu ci się coś pomieszało”, „jesteś przewrażliwiona”, „pomyliłaś mnie z kimś”, „przesadzasz”, i „ale o co ci chodzi”.

Może Ci się to naprawdę wydawać niewinne, jesteś przekonana że wszyscy raz na jakiś czas to mówią i nie można ich od razu oskarżać o manipulację i zaburzenia osobowości. O tym co jest gaslightingiem, a co nie, w następnym moim artykule już niebawem.

Na swojej drodze spotkałam wielu narcyzów, ale jeden z nich był nim z krwi i kości. W każdym calu jego zachowanie jest potwierdzeniem naukowych odkryć i diagnoz. Nie potrafiłam znaleźć w nim wyjątków potwierdzających regułę narcyzmu. Jest typowym objawem klinicznym (psychologia). Padłam jego ofiarą, ale zanim postanowiłam odkryć wszystkie karty, doświadczyłam każdych opisanych w artykule syndromów. Nie zniszczyło mnie to, ale pozwoliło właśnie zebrać to w jedną całość i napisać ten artykuł ku przestrodze dla innych „ofiar”.

Pozdrawiam Was serdecznie
Yvonne

Źródło: własne oraz A. Butler

Artykuł Czego boi się narcyz? pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

Haute couture

Haute Couture to dział luksusowego krawiectwa tworzonego na specjalne zamówienie klienta. Ojcem tego wynalazku jest Charles Frederick Worth, który zaopatrywał w kreacje własnego projektu angielską i brytyjską arystokrację w latach 70. XVIII wieku, czyli był kimś na wzór dzisiejszego projektanta.

Termin haute couture chroniony jest przez francuskie Ministerstwo Kultury i Komunikacji, a domy mody posługujące się tym terminem obowiązuje szereg reguł. Dotyczą one nie tylko określonej ilości pracowników i modelek oraz posiadania dwóch pracowni (w jednej powstają garnitury a w drugiej suknie), ale także samej techniki – kreacje szyte są ręcznie i przedstawiane w ramach co najmniej dwóch kolekcji na przestrzeni roku. Pokaz przygotowany jest z szalonym rozmachem i ma charakter zamknięty.

Projekty haute couture potrafią osiągać zawrotne ceny sięgające nawet kilku tysięcy euro. Wynika to z rozmachu całego projektu obejmującego nie tylko odszyty ręcznie i wykonywany z najdroższych materiałów strój, ale także przymiarki, które klientka odbywa w różnych miejscach na świecie. Dodatkowo produkcja odbywa się wieloetapowo, a za stworzenie finalnego projektu odpowiada szereg ludzi – od krawców, złotników, modystek, szewców po zespół asystentów projektanta. Projekt powstaje tylko w jednym egzemplarzu, który może zostać uszyty dla klienta na zamówienie. Pokazy haute couture odbywają się dwa razy do roku – w styczniu (prezentacja kolekcji na wiosnę-lato) i lipcu (na sezon jesień-zima) w Paryżu. Wyjątkiem są marki Fendi i Dolce Gabbana, które pokazują się we Włoszech.

Pret a porter

Pret a porter (ready-to-wear) czyli dosłownie ubrania gotowe do noszenia, to wybiegowe kolekcje pokazywane dwa razy do roku – na sezon wiosna-lato i jesień-zima. Szyte seryjnie (a nie na zamówienie u krawca) prezentowane są w formie pokazu i od niedawna dostępne są do kupienia już w momencie wybiegowego debiutu. Wśród modowych wyjadaczy funkcjonują na zasadzie „dania głównego” przed „deserem”, którym jest pokaz haute couture. Czasem zresztą rozmachem prześcigają te ostatnie. Istotą pret a porter jest aktualność, czyli pozostanę w zgodzie z najnowszymi trendami.

Określenie ready to wear funkcjonuje od lat 40. XX wieku, kiedy to przemysł modowy zaczął funkcjonować na skalę masową. Za to francuskie pret a porter pojawiło się już w latach 30. i nawiązywało do prezentacji w pracowniach krawców, które z czasem ewoluowały w stronę klasycznych pokazów. Dziś to luksusowa moda od największych projektantów dostępna dla szerokiego grona.

Cruise i resort

Cruise/Resort – nazwa funkcjonuje zamiennie i oznacza międzysezonowy pokaz kolekcji dedykowanej najzamożniejszym spędzającym zimowe miesiące w letnich kurortach. Zazwyczaj pokazy obejmują odzież letnią i plażową, czyli długie zwiewne suknie, bikini czy odzież sportową. Odbywają się w czerwcu w różnych wybranych przez projektantów lokalizacjach. Projektanci przykładają do kolekcji Cruise wielką wagę, bo grono odbiorców sukcesywnie rośnie, a linie te cieszą się szaloną popularnością i są dużym sukcesem sprzedażowym.

Pre fall

Pre fall to międzysezonowa kolekcja pokazywana między pokazami letnimi i zimowymi. W trakcie pokazów prefall prezentowana jest linia pośrednia między tymi dwiema porami łącząca trendy letnie i zimowe (czyli coś na włoską ciepłą jesień)

Linia pre fall może zostać pokazana na wybiegu lub w formie prezentacji w showroomie i daje przedsmak tego, co pojawi się w regularnej kolekcji na sezon jesień-zima. Na jej podstawie można przewidzieć, co projektant przygotowuje na nowy sezon.

Myślę, że po krotce wyjaśniłam te obco brzmiące określenia w dziedzinie mody. Jeżeli macie pytania, piszcie.

Pozdrawiam

Artykuł Haute couture, prêt-à-porter, cruise, resort pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

Samoświadomość to obraz, jaki mamy o sobie. Jak dokładnie kształtuje się ten obraz i zmienia w czasie? Obraz ten rozwija się na wiele sposobów, ale szczególnie wpływają na niego nasze interakcje z ważnymi osobami w naszym życiu.

Co to jest zatem samoocena, czyli Self-Concept?

Samoocena to sposób, w jaki postrzegasz swoje zachowanie, zdolności i unikalne cechy. 

 Na przykład przekonania takie jak „Jestem dobrym przyjacielem” lub „Jestem miłą osobą” są częścią ogólnej koncepcji siebie.

Samoświadomość zaś wydaje się być bardziej plastyczna, gdy jesteś młodszy i wciąż przechodzisz proces odkrywania siebie i kształtowania tożsamości, samooceny. 

W miarę starzenia się i dowiadywania się, kim jesteś i co jest dla Ciebie ważne, ta samoocena staje się znacznie bardziej szczegółowa i uporządkowana.

Najogólniej mówiąc samoocena zawiera odpowiedź na pytanie „Kim jestem?”

Trzy części koncepcji siebie wg Rogersa

Psycholog humanistyczny  Carl Rogers uważał, że nasza koncepcja siebie składa się z trzech różnych części:

• Idealne ja : osoba, którą chcesz być.
• Obraz siebie : Jak siebie postrzegasz, w tym cechy takie jak cechy fizyczne, cechy osobowości i role społeczne
• Poczucie własnej wartości : jak bardzo lubisz, akceptujesz lub cenisz siebie, na co może mieć wpływ wiele czynników, w tym to, jak widzą Ciebie inni, jak Twoim zdaniem porównujesz się z innymi oraz Twoja rola w społeczeństwie 

Niezgodność i zgodność

Jak wspomniałam wcześniej, Twoja koncepcja siebie nie zawsze jest idealnie dopasowana do rzeczywistości. Kiedy jest zgodna, mówi się, że twój obraz siebie jest „zgodny”.

Ale kiedy istnieje rozbieżność między tym, jak widzisz siebie (swój obraz siebie) a tym, kim chciałbyś być (twoje idealne ja), twoja koncepcja siebie jest „niespójna”. Ta niezgodność może negatywnie wpłynąć na Twoją samoocenę. 

Rogers uważał, że niekongruencja (Kongruencja (łac. congruere – iść razem, zgadzać się) – termin oznaczający zgodność, harmonię, a stąd również odpowiedniość i stosowność rozważanych obiektów) ma swoje najwcześniejsze korzenie w dzieciństwie. Kiedy rodzice stawiają warunki swojej miłości do swoich dzieci (wyrażając miłość tylko wtedy, gdy dzieci „zasłużą na nią” poprzez określone zachowania i spełniając oczekiwania rodziców), dzieci zaczynają zniekształcać wspomnienia doświadczeń, które sprawiają, że czują się niegodne rodziców.

Z drugiej strony bezwarunkowa miłość pomaga pielęgnować zgodność. Dzieci, które doświadczają takiej miłości, nie czują potrzeby ciągłego zniekształcania swoich wspomnień, aby wierzyć, że inni ludzie będą ich kochać i akceptować takimi, jakimi są.

Inne teorie koncepcji siebie

Podobnie jak w przypadku wielu tematów w psychologii, wielu innych teoretyków zaproponowało różne sposoby myślenia o koncepcji siebie.

Zgodnie z teorią tożsamości społecznej psychologa społecznego Henri Tajfela, obraz siebie składa się z dwóch kluczowych części: 

• Tożsamość osobista : cechy, które sprawiają, że jesteś wyjątkowy
• Tożsamość społeczna : kim jesteś na podstawie przynależności do grup społecznych, takich jak drużyny sportowe, religie, partie polityczne lub klasa społeczna.

Z drugiej strony, psycholog Bruce A. Bracken uważał, że obraz siebie jest wielowymiarowy i można go podzielić na sześć niezależnych cech: 

• Akademicki : Twój sukces lub porażka w szkole.
• Afekt : Twoja świadomość stanów emocjonalnych.
• Kompetencje : Twoja zdolność do zaspokojenia podstawowych potrzeb.
• Rodzina : Jak dobrze pracujesz w swojej jednostce rodzinnej.
• Fizyczne : jak oceniasz swój wygląd, zdrowie, kondycję fizyczną.
• Społeczny : Twoja zdolność do interakcji z innymi.

Poczucie własnej wartości (stopień, w jakim cenisz siebie)

Poczucie własnej wartości odnosi się do stopnia, w jakim lubimy, akceptujemy lub aprobujemy siebie lub jak bardzo siebie cenimy.

Poczucie własnej wartości zawsze wiąże się z pewnym stopniem oceny i możemy mieć o sobie pozytywną lub negatywną opinię.

Wysoka samoocena (mamy o sobie pozytywną opinię)

Prowadzi to do:

• Zaufania do własnych możliwości.
• Samoakceptacji.
• Nie martwienia się o to, co myślą inni.
• Optymizmu.

Niska samoocena (mamy negatywny obraz siebie)

Prowadzi do:

• Braku zaufania.
• Chcesz być/wyglądać jak ktoś inny.
• Zawsze martwisz się, co mogą pomyśleć inni.
• Pesymizmu.

Chociaż samoocena może się zmieniać, czasami nadal wierzymy w dobre rzeczy o sobie, nawet jeśli istnieją dowody na to, że jest inaczej. Nazywa się to efektem wytrwałości.

Czy to samo dzieje się ze złymi rzeczami, jeśli mamy niską samoocenę? Być może przy bardzo niskiej samoocenie, wszystko, w co wierzymy o sobie, może być złe.

Istnieją 4 główne czynniki, które wpływają na samoocenę.

1. Reakcja innych

Jeśli ludzie nas podziwiają, schlebiają nam, szukają naszej firmy, uważnie słuchają i zgadzają się z nami, mamy tendencję do budowania pozytywnego obrazu siebie. Jeśli nas unikają, zaniedbują, mówią nam o nas rzeczy, których nie chcemy słyszeć, rozwijamy negatywny obraz siebie.

2. Porównanie z innymi

Jeśli ludzie, z którymi się porównujemy (nasza grupa odniesienia) wydają się odnosić większe sukcesy, są szczęśliwsi, bogatsi, lepiej wyglądający niż my sami, mamy tendencję do tworzenia negatywnego obrazu siebie, ALE jeśli odnoszą mniejsze sukcesy niż my, nasz wizerunek będzie pozytywny.

3. Role społeczne

Niektóre role społeczne niosą ze sobą prestiż, np. lekarz, pilot linii lotniczych, telewizja. prezenter, pierwszorzędny piłkarz, a to promuje poczucie własnej wartości. Inne role noszą piętno. Np. więzień, pacjent szpitala psychiatrycznego, śmieciarz lub osoba bezrobotna.

4. Identyfikacja

Role stają się również częścią naszej osobowości, tj. identyfikujemy się z zajmowanymi stanowiskami, rolami, które odgrywamy i grupami, do których należymy.

Reasumując Self-Concept czyli samoocena im bardziej pozytywna, ładująca, motywująca, tym mamy większe poczucie własnej wartości i jesteśmy szczęśliwsi z samym sobą. A nie ma nic wspaniałego jak żyć w zgodnie z samym sobą.

Pozdrawiam serdecznie

Artykuł Self – Concept. Co to jest? pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

Panowie niestety też mogą się do czegoś zniechęcić. Choć niektórym Paniom może się wydawać, że pewne zachowania są mniej lub bardziej atrakcyjne, to jednak nie zawsze tak jest. Po rozmowie z liczną grupą płci „brzydkiej, przedstawię Wam kilka zachowań, szczegółów, które skutecznie mogą ich odstraszyć. Jakiś czas temu pisałam Wam o tym „Czego mężczyźni nienawidzą w kobietach”. Zachęcam również do zapoznania się z opinią moich rozmówców.

1. Zbyt długie paznokcie

Paznokcie to atrybut kobiety. Każda wręcz pragnie mieć idealne dłonie i paznokcie, które swoją stylizacją zachwyciłyby niejednego Kowalskiego. Mimo wszystko jest pewna granica! Ładne i naturalne paznokcie zdecydowanie bardziej spodobają się facetowi niż długie, sztuczne, krzykliwe szpony. Choć na naturalne piękno facet może nie zwrócić uwagi, to jednak ostre i sztuczne paznokcie na pewno zauważy i nie koniecznie przypadną mu one do gustu.

Opinia Panów:

Taka kobieta tylko leży i nic nie robi chyba. „Lalki są w sklepie”. lalki nie są nam potrzebne, jesteśmy dużymi chłopcami. Stanowcze „NIE” szponom.

2. Zbyt duża ilość perfum

Jak facet będzie chciał poczuć się jak w Seforze, to się do niej wybierze. Umiar z perfumami jest bardzo ważny! Na skórze człowieka są pewne „strategiczne” miejsca, które po perfumowaniu znacznie bardziej oddają zapach, niż oblane perfumami ciuchy. Subtelne użycie eleganckiego zapachu jest o wiele bardziej intrygujące i zachęcające, niż zwyczajne odsuwanie się od kobiety, gdyż ta po prostu śmierdzi, dusi, mdli.

Opinia Panów:

Jak czujemy perfumy, które nie daj Boże zastępują mydło, to już odechciewa się nam zaczepić a co dopiero przebywać z taką kobietą. A i na Boga… to ma być mgiełka a nie wiadro. Zapach też powinien współgrać z osobowością, strojem i porą roku.

3. Gadanie o swoim ex

Czy Wy naprawdę myślicie, że opowiadanie swojemu nowemu partnerowi, koledze o swoim ex jest git? Z doświadczenia wiem, że większość takich opowiadań sprowadza się do marudzenia, jakim to ch… był ich były. Facetów nie tylko mało to obchodzi, ale zapala im się lampka i rozbrzmiewa dzwon Zygmunta, że kiedyś ta sama sytuacja może spotkać i jego. Zresztą Panowie są nie lepsi niestety. Tak stanowczo nie robimy.

Opinia Panów

Wspomnienie raz o ex jak w ogóle zapytamy nie zaszkodzi, ale notoryczne o nim ględzenie, a nie daj Boże porównywanie, to totalna porażka. Od razu taka baba do odstrzału.

4. Łatwą i zbyt trudną

Kochane Panie, facet to urodzony myśliwy. On musi polować, dlatego pogoń za zwierzyną sprawia mu frajdę. Oczywiście są wyjątki, ale mam poważne obiekcje, czy taki facet nadaje się w ogóle do życia w jakimkolwiek układzie. Kobiety nie lubią nie zdecydowanych, nieśmiałych na maksa.
Jeżeli facetowi zależy na jakiejś kobiecie, a ta oddaje mu się na pierwszym lub drugim spotkaniu, to coś tu jest nie hallo. Związek smakuje zdecydowanie lepiej, kiedy oboje partnerów na siebie zasłuży, a nie od razu dostanie wszystko podane na tacy. Trzeba też jednak znać umiar w byciu niedostępną. Faceci lubią wyzwania, ale nie powinny być one przesadnie zawyżone. Lubisz go? Daj mu szansę, nie bądź suką.

Opinia Panów

Kochamy walczyć o kobiety, ale lubimy także gdy walczą o nas. Nie tolerujemy jednak natrętnych, nachalnych, aby szybko, aby już. Na pierwszym miejscu stawiamy na rozmowę, szczerość, zrozumienie, cała reszta to dopełnienie a nie nr 1

5. Przesadnie miła, apodyktyczna

Kochane nie przesadzajcie, nie bawcie się w Matkę Teresę, w mamusię i opiekunkę do dziecka, nie nadskakujcie. To nie ten kierunek, to nie ta rola. Bycie przesadnie miłą może w końcu okazać się mdłe. Kobieta powinna mieć swój charakter i powinna umieć walczyć o swoje. Zgadzanie się na wszystko, co powie facet i dogadzanie mu na każdym kroku w końcu mu się znudzi. A i Wam w którymś momencie będzie niewygodnie, za ciasno. Bądź stanowcza, konkretna, a gdy nadarzy się okazja, okaż trochę kociego serducha.

Facet nie potrzebuje drugiej mamy. A jeżeli tak to uciekaj jak najdalej ( w takim nie będziesz miała wsparcia). Jeżeli na każdym kroku sugerujesz mu cokolwiek, podejmujesz za niego decyzje i starasz się być jego drugą matką – stop! Choć facet może na początku przymykać na to oko, to wiedz, że po jakimś czasie może nie wytrzymać. Związek to partnerstwo, a nie trzymanie na smyczy drugiej osoby.

Opinia Panów

Wskazane są miłe kobiety, ale miłe to znaczy nie agresywne, nie notorycznie wulgarne. Stanowczo mówimy „NIE” takim, które skaczą obok nas jak cień. Potrzebujemy trochę przestrzeni, walki, samodzielności a przede wszystkim partnerki a nie mamusi czy babci.

6. Bycie zdesperowaną lub nie odpowiadanie na wiadomości

Ja piernicze, kobiety, otrząśnijcie się. Desperatki już na początku są do odstrzału, zanim cokolwiek się zacznie. Przecież taka kobieta wręcz krzyczy, że jest nic nie warta, nie atrakcyjna i w ogóle ma niskie poczucie własnej wartości, zagubiona, samotna, zazdrosna.
Jeżeli nie potrafisz wytrzymać ani chwili bez swojego faceta i skutecznie dajesz mu o tym znać, to musisz przestać. Jak już wspomniałam, facet lubi wyzwania, on lubi zabiegać o swoją kobietę nawet wtedy, kiedy i tak jest już jego. Jeżeli tego nie robi, to pozostaje rozmowa lub zastanowienie się, czy warto dalej tkwić w tym wszystkim, bo może coś jest na rzeczy.
Jeżeli atakujesz go smsami i wiadomościami na Whatsapp, Messenger, Telegramie czy innym komunikatorze, to nie zdziw się, jak z czasem zacznie odpisywać jednym słowem lub po prostu odpowiedź zacznie odkładać na później, albo wcale nie odpowie.

Opinia Panów:

Nie ma chyba niczego gorszego od nie odpisania lub nie odebrania telefonu od faceta. Jeżeli nie jesteśmy natrętami, tylko po prostu się odezwaliśmy – odpiszcie… nie za 8 godzin. No chyba że nie możecie, albo macie faceta w dupie, ale miło by było o tym też poinformować. Zalewanie nas wiadomościami też nie wchodzi w grę, zwłaszcza jak nie odpisujemy. Podobnie jak Wy mamy swoje zajęcia, pracę i nie zawsze możemy. No chyba że coś się stało.

7. Usilne próby zmiany charakteru partnera

Podobno ludzie się nie zmieniają. To nieprawda. Ale jeżeli umawiasz się z facetem, a potem chcesz na siłę próbować wywoływać na nim presję, aby zmienił jakieś swoje zachowanie czy np. sposób ubierania się, to bądź pewna, że jego ego trochę ucierpi.
Ale nie zaszkodzi razem z nim o tym porozmawiać, przekazać swoją opinię, spostrzeżenia, ale nigdy na siłę. Widziały gały co brały. Nie neguj też jego hobby, facet lubi grać na konsoli? Pozwól mu na to! No chyba, że w tym wszystkim zapomniał, jak masz na imię i jaki jest dzień tygodnia.

Opinia Panów:

Czasem chcemy się odseparować, odciąć, zmienić otoczenie, pójść w miejsca gdzie nasze pasje, hobby są realizowane. Mecz, koncert, strzelanie do butelek czy wizyta w Muzeum Lotnictwa. Nie lubimy zmian na siłę, pod szantażem, złością, kłótnią. Przecież można porozmawiać, zasugerować, eksperymentować, ale nie narzucać na siłę. Czujemy się osaczeni.

8. Kobieta bez pasji, zainteresowań

Drogie Panie, żaden mężczyzna nie zainteresuje się kobietą, bez tzw. „wyrazu”, osobowości, oryginalności. Każda z Was powinna się czymś zająć, wtedy głupoty nie przychodzą do głowy, rozwijacie się, inwestujecie w siebie a tym samym jesteście w stanie zainteresować tym faceta. Stajecie się intrygujące. Nie siedzicie na kanapie i rozkminiacie, co on robi, z kim jest a czy kocha, czy myśli itd. itd. O zgrozo!!!

Może zainteresujcie się tym, co robi facet i podzielcie z nim tę pasję. Ale nie przeszkadzajcie.

Wbrew pozorom nie tylko panie są wrażliwe i nie tylko one zwracają uwagę na przeróżne szczegóły. Weźcie powyższe punkty pod uwagę, a zobaczycie że może być tylko lepiej.

Panowie! Pomyślcie też o swoich kobietach. Żadna ze stron nie jest pępkiem świata a powyższe zasady niestety dotyczą też Was. Ale o tym w następnym artykule.

Pozdrawiam
Iwona

Artykuł 8. szczegółów zniechęcających facetów do kobiet pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

CIEMNOBRĄZOWY – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 19-1228 Root Beer)

Głęboki kolor inspirowany został odcieniem kory sasafrasa lekarskiego, drzewa występującego w Ameryce Północnej. Ten niecodzienny odcień pięknie łączy się z różem, granatem i bordo. Udowodniło, że brąz i czerń nie są zakazanym połączeniem i mogą tworzyć szlachetne i eleganckie połączenie.

DELIKATNY NIEBIESKI – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 18-4221 Spring Lake)

Spokojny odcień niebieskiego przywodzący na myśl taflę jeziora wiosną zagościł na wybiegach na sezon jesień zima 2021/2022 głównie pod postacią okryć wierzchnich i total look’ów.  Łączony był z neutralnymi odcieniami nude, bielą, srebrem czy kontrastującą, ognistą czerwienią.

CEGLASTY – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 17-1340 Adobe)

Ceglany, ciepły odcień inspirowany suszoną na słońcu gliną. Ten nieoczywisty, idealny na jesień kolor na wybiegach na sezon jesień zima 2021/2022 wykorzystany został głównie na płaszczach, dodatkach i butach. Łączono z zielenią i różem. Dodatkowo, zestawiany był w niecodzienny sposób z pomarańczem i żółcią. W tym sezonie stawia się również na ciepły brąz np. w wełnianym komplecie składającym się z długiej spódnicy i swetra z golfem.

CZERWONY – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 18-1453 Fire Whirl)

Po czerni mój drugi w kolejce do TOP5 mojej szafy.
Głęboka, dynamiczna czerwień na pokazach na sezon jesień zima 2021/2022 dodawała energii pod postacią sukienek, topów, spódnic i płaszczy. Projektanci stawiają na niecodzienne połączenia czerwieni z fuksją i łososiowym różem. Do zwiewnych, lekko prześwitujących sukienek i spódnic zakładać można metaliczne kozaki na obcasie lub czarne botki i przeskalowaną złotą biżuterię. W ekstrawagancki sposób łączyć można wełniane peleryny i parki ze skórzanymi kieszeniami.

FUKSJA – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 18-2330 Fuchsia Fedora)

Elektryzująca, pełna powabu i energii fuksja. W kolekcjach na sezon jesień zima 2021/2022 jest kolorem przewodnim całych stylizacji. Gościć będzie na garniturach, krótkich kurtkach, butach i dodatkach. Najczęściej łączona z bielą, srebrem i brązem.

NIEBIESKI – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 18-4434 Mykonos Blue)

Orzeźwiający odcień niebieskiego przywodzący na myśl Morze Egejskie. W pokazach na sezon jesień zima 2021/2022 noszony będzie na satynowych sukienkach i narzutkach obszytych błyskotkami , ale także w dodatkach jak torebki czy nawet puchate buty. Łączyć można z bielą lub czekoladowym brązem.

PASTELOWY RÓŻ – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 13-1716 Pale Rosette)

Nietypowy dla jesiennej palety barw, delikatny pudrowy róż stał się kolorem wiodącym wielu total look’ów w kolekcjach na sezon jesień zima 2021/2022. Nosić go będziemy np. jako wełniany komplet legginsów i krótkiego swetra, czapkach czy sukienki lub marynarki, a to wszystko dopełniamy ognistą czerwienią np. torebki, rękawiczek, szalika.

ZIELONY – TRENDY KOLORY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 18-6022 Leprechaun)

Głęboki zielony odcień taki, jakim charakteryzowały się irlandzkie krasnale. Chętnie wykorzystywany w pokazach na sezon jesień zima 2021/2022 jako akcent kolorystyczny pod postacią butów czy czapki. Ale stanowi też stały element ubioru np. na płaszczach, garniturach, marynarkach, spodniach czy koszuli.
Ulubiony kolor Meghan Markle – żony księcia Harrego

CIEMNY GRANAT – TRENDY JESIEŃ ZIMA 2021/2022
(PANTONE 19-3838 Rhodonite)

Mój kolejny z TOP 5. Pełen elegancji i tajemniczości granat dodaje pewności siebie i siły do działania. Łączony z innymi odcieniami niebieskiego, a także czernią. Długi, aksamitny płaszcz łączymy z mokasynami w tym samym kolorze i rozwianą transparentną sukienką. Ten kolor łączymy z ognistym pomarańczem, np kapelusz, czapka, szal.

Pozdrawiam:)
Iwona

Artykuł Trendy kolorystyczne – jesień zima 2021/2022 pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

W 2015 roku na świecie były 63 sklepy firmowe Vivienne Westwood w Europie, na Dalekim Wschodzie i w Stanach Zjednoczonych).

W latach 70. związana była prywatnie i zawodowo z Malcolmem McLarenem; para tworzyła wspólnie ubrania dla ich butiku „SEX” przy King’s Road w Londynie. W 2006 roku królowa brytyjska Elżbieta II „za zasługi dla mody” przyznała jej tytuł szlachecki i podczas oficjalnej ceremonii w pałacu Buckingham uhonorowała ją Orderem Imperium Brytyjskiego, przyznawanym obywatelom brytyjskim, którzy przyczynili się do rozsławienia Wielkiej Brytanii na całym świecie.

W 1962 roku spotkała swojego pierwszego męża Dereka Westwooda, praktykanta fabryki The Hoover Company, którego poślubiła 21 lipca 1962; Vivienne przygotowała własną suknię ślubną na ceremonię. Mieli syna Benjamina „Bena” Arthura (ur. 1963). Ich małżeństwo trwało trzy lata (do 1965 r.), zanim spotkała Malcolma McLarena, znanego później jako menedżera punkowego zespołu Sex Pistols. Mieli syna Josepha Ferdinanda Corré (ur. 30 listopada 1966).

W 1971 roku w Londynie przy 430 King’s Road Westwood i McLaren otworzyli sklep „Let It Rock”, później znany jako „SEX”, „Too Fast to Live Too Young to Die” i „Seditionaries”. Razem zrewolucjonizowali ówczesną modę. Początkowo sklep oferował przede wszystkim ubrania w stylu subkultury Teddy boys, równolegle Westwood i McLaren projektowali kostiumy teatralne oraz filmowe. W 1975 roku McLaren i Westwood zmienili profil sklepu – w ofercie pojawiły się stroje dla fetyszystów, sadomasochistów i koszulki z pornograficznymi nadrukami. W projektach ubrań McLaren i Westwood wykorzystali punkowy styl. Westwood otworzyła cztery sklepy w Londynie, a ostatecznie sieć rozrosła się, a jej sklepy otworzono w innych miastach w Wielkiej Brytanii i na świecie, sprzedając coraz bardziej różnorodny asortyment towarów.

W 1988 roku podjęła współpracę z austriackim projektantem mody Andreasem Kronthalerem, za którego w 1992 roku wyszła za mąż.

Była autorką projektu kostiumu Madonny w teledysku „Rain” (1993), a także Elisabeth Shue w dramacie Mike’a Figgisa Zostawić Las Vegas (1995), Cuby Goodinga Jr., Helen Mirren i Vanessy Ferlito w filmie kryminalnym Zawód zabójca (2005) oraz aktorów muzycznego dramatu biograficznego BBC Kłopotliwy chłopak (Worried About the Boy, 2010) z Francisem Magee.

Mnie osobiście jej twórczość nie podpasowała ani wcześniej ani teraz. Wręcz jak dla mnie paskudztwo. Ale wspomnieć warto.

No i torebki ma fajne, to akurat warte uwagi. Chociaż ostrzegam, ceny przekraczają 2000 zł.

Pozdrawiam

Iwona

Źródło: wiki

Artykuł Vivienne Westwood – ikona mody obchodzi swoje 80. urodziny pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

Jak zauważa Pressman, w tym roku chodziło o wspólnotę. Zanim Pantone rozpoczął badania nad kolorami w 2021, pewne wyraźnie rozpoznawalne zmiany społeczne, z którymi nadal się zmagamy, były już mocno zaawansowane. – Od sposobu, w jaki się socjalizujemy i podróżujemy, do sposobu, w jaki zmieniliśmy nasze myślenie. Zmieniamy sposób myślenia z ilościowego na jakościowy, dostosowując się od szybkiego tempa życia do powolnego życia, przyjmując podejście lokalne ponad globalne.

– Jedyną rzeczą, która stała się dla nas oczywiście zrozumiała, było pogłębienie przez pokolenia zrozumienia, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem i że to właśnie nasza więź z innymi ludźmi daje nam odwagę i nadzieję – wyjaśnia Pressman.

– Stało się jasne, że nigdy nie będzie jednego koloru który mógłby wyrazić wszystko. Dwa kolory dają komunikat, że potrzebujemy siebie nawzajem.

Instytut Pantone: co to za instytucja?

Aby dowiedzieć się więcej o Instytucie Pantone, należy cofnąć się do lat 50. XX wieku. W Nowym Jorku działała firma reklamowo-drukarska M & J Levine Advertising, prowadzona przez braci: Mervina i Jesse Levine. W 1956 roku zatrudnili absolwenta Hofstra University Lawrence’a Herberta. Dzięki swojej wiedzy z zakresu chemii usystematyzował firmowy zbiór pigmentów i tuszów, a prowadzona przez niego część firmy stopniowo osiągała finansowy sukces, podczas gdy dział marketingowy popadał w długi. W 1962 roku udało mu się odkupić od braci Levine zaplecze drukarskie firmy. Nowo powstałe przedsiębiorstwo zyskało nazwę Pantone. Dziś firma Pantone Inc. jest światowym specjalistą w zakresie kolorów. Prowadzi ich systematykę, udziela różnych firmom wsparcia w zakresie komunikacji marketingowej, a także wykorzystania barw do budowania identyfikacji wizualnej. Opracowany przez lata system kolorów Pantone jest znany na całym świecie. Częścią firmy Pantone Inc. jest Instytut Koloru Pantone (Pantone Color Institute), czyli przede wszystkim jednostka badawcza, ale też ważny współpracownik wielu cenionych firm. To właśnie Instytut Pantone stoi za tzw. kolorami roku.

Kolory roku Pantone: jak są wybierane?

Instytut Pantone wybiera kolor roku, począwszy od 2000 roku. Na jakiej zasadzie ustala się taką barwę? W roku poprzedzającym Pantone zaprasza na 2-dniowe spotkanie przedstawicieli zespołów, zajmujących się standaryzacją kolorów, z całego świata. Po długich debatach wspólnie wybierają kolor na kolejny rok. Warto wspomnieć, że spotkania są zamknięte i… utrzymywane w sekrecie. Wybrana barwa musi się wiązać z „duchem epoki” (filozoficzny termin „zeitgeist”), czyli z dominującymi trendami myślowymi. Można więc powiedzieć, że kolor roku Pantone nie tyle kreuje trendy, ile – poniekąd – z nich wynika.

Dlaczego w 2021 zostały wybrane dwa kolory roku Pantone?

Nie po raz pierwszy Pantone wybrał dwa odcienie. W roku 2016 Pantone 15-3919 Serenity i Pantone 13-1520 Rose Quartz (znany również jako Millennial Pink) zostały wybrane w tandemie.

Tym razem ich wybór miał szczególne znaczenie. W czasie, kiedy tak wiele rzeczy jest niewiadomych, otaczające nas barwy mają wpływać na lepsze samopoczucie.

Stonowana szarość i promienna żółć są odzwierciedleniem tego, co istnieje od zawsze. – Szary to kolor kamyków na plaży, skał i kamieni, które są wokół nas od milionów lat. Żółty oznacza nadzieję, pozytywne myślenie i coś, na co warto czekać– tłumaczy Leatrice Eiseman z Pantone Color Institute.

Kolory roku Pantone 2021

Ultimate Grey i Illuminating Yellow to kolory roku 2021. Te kolory widoczne będą nie tylko wnętrzach o których tu piszę, ale również w makijażu i modzie.

PANTONE 17-5104 Ultimate Grey + PANTONE 13-0647 Rozświetlający, mariaż kolorów przekazujący siłę i nadzieję, która jest jednocześnie trwała i podnosząca na duchu.

Illuminating Yellow – rozświetlający – to jasny i wesoły żółty skrzący się. rozgrzewający odcień, nasycony energią słoneczną. Dający nadzieję, radość, wiarę w lepsze jutro.

Ultimate Grey jest symbolem solidnych i niezawodnych elementów, które są wieczne i stanowią solidną podstawę. Szarość ma symbolizować obecną rzeczywistość pandemiczną, szare niepewne czasy.
Te dwa niezależne kolory, które łączą się, tworząc aspiracyjną parę kolorów, łącząc głębsze poczucie zamyślenia z optymistyczną obietnicą wypełnionego słońcem dnia.

Pozdrawiam
Iwona

Artykuł Kolory roku 2021 według PANTON pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

Szybkie fakty

• Urodzony : 8 stycznia 1902 w Oak Park, Illinois
• Zmarł : 4 lutego 1987 r. w La Jolla w Kalifornii
• Znany z : terapii skoncentrowanej na kliencie, osoby w pełni sprawnej, samorealizacji

Wczesne życie

Carl Ransom Rogers urodził się w 1902 roku w Oak Hill w stanie Illinois. Jego ojciec był inżynierem budownictwa, a matka gospodynią domową; był czwartym z sześciorga dzieci. Rogers od najmłodszych lat odnosił sukcesy w szkole: zaczął czytać przed ukończeniem 5 roku życia i był w stanie opuścić przedszkole i pierwszą klasę.

Gdy miał 12 lat, jego rodzina przeniosła się z przedmieść na wiejskie tereny rolnicze. Zapisał się na University of Wisconsin w 1919 roku jako kierunek rolnictwo. Jednak po wzięciu udziału w chrześcijańskiej konferencji w Chinach w 1922 roku Rogers zaczął kwestionować swój wybór kariery. Później zmienił kierunek studiów na historię z zamiarem zostania ministrem.

Ukończył University of Wisconsin w 1924 roku z tytułem licencjata historii i zapisał się do Union Theological Seminary, po czym w 1926 roku przeniósł się do Teachers College na Uniwersytecie Columbia w celu uzyskania tytułu magistra.

Jednym z powodów, dla których zdecydował się porzucić studiowanie teologii, było prowadzone przez studentów seminarium na temat religii, które skłoniło go do zakwestionowania swojej wiary. Inną inspiracją dla jego przejścia na studia psychologiczne był kurs na Columbia University prowadzony przez psycholog Letę Stetter Hollingworth .

Rogers uważał psychologię za sposób na dalsze studiowanie wielu życiowych pytań bez konieczności podpisywania się pod konkretną doktrynę. Postanowił zapisać się na program psychologii klinicznej na Columbii i ukończył doktorat w 1931.

Kariera zawodowa

Po otrzymaniu doktoratu Rogers spędził kilka lat pracując w środowisku akademickim, zajmując stanowiska na Ohio State University, University of Chicago i University of Wisconsin.

W tym czasie Rogers rozwinął swoje podejście do terapii, którą początkowo nazwał „terapią niedyrektywną”. To podejście, które polega na tym, że terapeuta pełni rolę moderatora, a nie kierownika sesji terapeutycznej, w końcu stało się znane jako terapia skoncentrowana na kliencie.

W 1946 Rogers został wybrany na prezesa Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego. Rogers napisał 19 książek i liczne artykuły przedstawiające jego teorię humanistyczną. Do jego najbardziej znanych prac należą Terapia zorientowana na klienta (1951), O stawaniu się osobą (1961) i Sposób bycia (1980).

Po kilku konfliktach na wydziale psychologii Uniwersytetu Wisconsin Rogers przyjął stanowisko w Western Behavioural Studies Institute (WBSI) w La Jolla w Kalifornii. Ostatecznie wraz z kilkoma kolegami opuścił WBSI, aby utworzyć Centrum Badań nad Osobą (CSP).

W 1987 roku Rogers został nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla. Kontynuował swoją pracę z terapią skoncentrowaną na kliencie aż do śmierci w 1987 roku.

Ważne teorie

Samo-aktualizacja

Rogers wierzył, że wszyscy ludzie mają wrodzoną potrzebę rozwoju i osiągnięcia swojego potencjału. Uważał, że potrzeba osiągnięcia samorealizacji jest jednym z głównych motywów kierujących zachowaniem.

Bezwarunkowe pozytywne uznanie

Rogers zasugerował, że aby psychoterapia była skuteczna, konieczne jest, aby terapeuta bezwarunkowo pozytywnie odniósł się do klienta. Oznacza to, że terapeuta akceptuje klienta takim, jakim jest i pozwala mu wyrażać zarówno pozytywne, jak i negatywne uczucia bez osądzania i wyrzutów.

Rozwój jaźni

Rogers wierzył, że kształtowanie zdrowej koncepcji siebie jest ciągłym procesem kształtowanym przez doświadczenia życiowe danej osoby. Osoby o stabilnym poczuciu siebie mają tendencję do większej pewności siebie i skuteczniej radzą sobie z wyzwaniami życiowymi.

Rogers zasugerował, że samoocena zaczyna się rozwijać w dzieciństwie i jest pod silnym wpływem rodzicielstwa. Rodzice, którzy oferują swoim dzieciom bezwarunkową miłość i szacunek, są bardziej skłonni do kształtowania zdrowej samooceny. Dzieci, które czują, że muszą „zapracować” na miłość rodziców, mogą skończyć z niską samooceną i poczuciem niegodności.

Stosowność

Rogers sugeruje również, że ludzie mają tendencję do posiadania koncepcji swojego „idealnego ja”. Problem polega na tym, że nasz obraz tego, kim myślimy, że powinniśmy być, nie zawsze pasuje do naszego postrzegania tego, kim jesteśmy dzisiaj. Kiedy nasz obraz siebie nie zgadza się z naszym idealnym ja, jesteśmy w stanie niezgodności.

Rogers wierzył, że otrzymując bezwarunkowe pozytywne uznanie i dążąc do samorealizacji, ludzie mogą być bliscy osiągnięcia stanu zgodności.

W pełni funkcjonująca osoba

Rogers zasugerował, że ludzie, którzy nieustannie dążą do realizacji swojej tendencji aktualizacyjnej, mogą stać się, jak to określał, w pełni funkcjonującymi. W pełni funkcjonująca osoba to taka, która jest całkowicie przystająca i żyje chwilą.

Podobnie jak wiele innych aspektów jego teorii, bezwarunkowy pozytywny szacunek odgrywa kluczową rolę w rozwoju pełnego funkcjonowania. Ci, którzy otrzymują nieoceniające wsparcie i miłość, mogą rozwinąć poczucie własnej wartości i pewność siebie, aby być najlepszą osobą, jaką mogą być, i w pełni wykorzystać swój potencjał.

Według Rogersa w pełni funkcjonująca osoba ma niektóre z następujących cech:

• Elastyczna koncepcja siebie
• Otwartość na doświadczenie
• Umiejętność życia w zgodzie z innymi
• Bezwarunkowy szacunek dla siebie

Wkład do psychologii

Kładąc nacisk na ludzki potencjał, Carl Rogers miał ogromny wpływ zarówno na psychologię, jak i edukację. Poza tym przez wielu uważany jest za jednego z najbardziej wpływowych psychologów XX wieku. Więcej terapeutów podaje Rogersa jako swój główny wpływ niż jakikolwiek inny psycholog.

Jak opisała jego córka Natalie Rogers, był „wzorem współczucia i demokratycznych ideałów we własnym życiu oraz w swojej pracy jako pedagog, pisarz i terapeuta”. ¹

W jego własnych słowach

„Doświadczenie jest dla mnie najwyższym autorytetem. Kamieniem probierczym słuszności jest moje własne doświadczenie. Żadna inna osoba i żaden z moich pomysłów nie jest tak autorytatywny jak moje doświadczenie. odkryj bliższe zbliżenie do prawdy, która staje się we mnie.” – Carl Rogers, O stawaniu się osobą , 1954Pouczające cytaty psychologa humanisty Carla Rogersa

Wybrane publikacje

Rogers, C. (1951) Terapia skoncentrowana na kliencie: jej obecna praktyka, implikacje i teoria. Boston: Houghton Mifflin.

Rogers, C. (1961) Stawanie się osobą: spojrzenie terapeuty na psychoterapię. Boston: Houghton Mifflin.

Rogers, C. (1980) Sposób bycia. Boston: Houghton Mifflin.

Artykuł Carl Rogers – Psycholog pochodzi z serwisu My Grey Moon!.

Jak zatem małym nakładem kosztów dbać o swoją skórę twarzy?

Ostatnio wypróbowałam bardzo tani, wręcz najtańszy chyba sposób pielęgnacji skóry. Sekret jest tylko w dwóch składnikach, który zapewne każda z Was ma w domu. SODA i OLEJ KOKOSOWY.

Oczywiście naturalne produkty są zdrowsze i lepsze dla skóry, ale też nie należy popadać w przesadę. Nastała teraz moda na krótkie składy zamieszczone na opakowaniach kosmetyków. Otóż najtańszy żel pod prysznic w hipermarkecie ma bardzo krótki skład, a nie ma nic wspólnego z naturą. 

Oba w/w składniki z powodzeniem stosujemy w kuchni. Do smażenia i pieczenia sprawdzają się znakomicie. Olej kokosowy już jakiś czas temu przewędrował całe mieszkanie i zamieszkał też w łazience. Na początku miał służyć do nakładania na włosy, ale znowu jego działanie zaowocowało i stosowany jest do całego ciała. Przede wszystkim świetnie nawilża, łagodzi podrażnienia, działa przeciwzapalnie i antybakteryjnie, bardzo dobrze oczyszcza makijaż. Już sam w sobie radzi sobie z problemem trądziku, ale dodając świetnie oczyszczającą sodę, która normalizuje pH, nie ma sobie równych.

Ten kosmetyk domowej roboty zapewnia najlepsze rezultaty dla tych, którzy chcą wykonać złuszczanie (usuwanie martwych komórek skóry), usunąć kurz i brud z powierzchni twarzy i pozbyć się blizn, trądzika i zaczerwienień. Dodatkowo, dzięki tej metodzie  można przeprowadzić gruntowne oczyszczanie porów co prowadzi do wyeliminowanie zaskórników i trądziku raz na zawsze. Myj twarz olejem kokosowym i sodą każdego dnia, rezultat jaki otrzymasz Cię zszokuje.

Jak zrobić miksturę?

Wystarczy w miseczce wymieszać na gładką masę 1 łyżeczkę sody oczyszczonej z 2 łyżeczkami oleju kokosowego. Proporcje można modyfikować. Jeżeli nie masz wrażliwej skóry, a chcesz mocniejszego efektu to dodaj mniej oleju, natomiast przy delikatnej skórze można zmniejszyć ilość sody. Uzyskaną masą delikatnie masujemy skórę po czym zostawiamy na pięć minut i spłukujemy letnią wodą. Po zabiegu skóra jest gładka i oczyszczona. W ten sposób twarz można myć codziennie albo dwa – trzy razy w tygodniu jako uzupełnienie wieczornej pielęgnacji. Już po dwóch tygodniach widać efekty, nie tylko w mniejszej ilości zmian trądzikowych, ale też w oczyszczonych porach.

Tę samą miksturę możemy wykorzystać do mycia zębów a dokładniej do ich delikatnego wybielania.

Pozdrawiam Was serdecznie

Iwona

Artykuł Domowy i bardzo skuteczny kosmetyk na piękną skórę pochodzi z serwisu My Grey Moon!.